Pokochaj mnie Yaoi.. – :***

To wszystko zaczęło się jak zwykle pierwszego września. Dzień wcześniej wprowadziłem się do internatu. Dostałem pokój z chyba najgorzej rozpuszczonym chłopakiem na świecie. Dawid od urodzenia był rozpieszczany przez swoich rodziców a Ilona…. No i tu się zaczynają schody. Ilona ja i on byliśmy w jednej klasie. Ale wynikła kłótnia i od tej pory jedyne co ona i on potrafią robić w swoim towarzystwie to drzeć koty. Ja tam do niego prawie nic nie mam nie to co do Ilony, w końcu to ona jest moją najlepszą kumpelką. Zawsze o wszystkim co mi jest wiedziała pierwsza. Jednak teraz jest inaczej. Bo ona jest w żeńskim internacie a ja w męskim rzecz jasna. Ale zbytni odbiegamy od tematu. Pewnie ciekawi was co takiego się wydarzyło tego dnia ? Już mówię. No więc jak już mówiłem dostałem pokój z Dawidem, ale wynikła pewna jak dla mnie absurdalna rzecz. Wchodzę do pokoju a w nim nie kto inny jak Daniel. Wokalista szkolnego zespołu, najprzystojniejszy chłopak na świecie, anioł po prostu…. Chyba się rozpędziłem. No fakt mam popęd w stronę tej samej płci i co z tego? Może ja tak chcę. To że nikt nie pytał mnie o zdanie jest normalne jak dla mnie. Znów odbiegam od tematu. No więc stał on w samym ręczniku na biodrach a z jego mokrych włosów powoli skapywała woda na nagi umięśniony tors. Stałem tak w drzwiach jak zaczarowany. Jego zimne czarne oczy spoglądały na mnie. Patrzyłem z zafascynowaniem i wstydem. A on? On po prostu stał i patrzył się na mnie tym wzrokiem. Wyprostował się i powiedział :

- Wchodzisz, wychodzisz bo przeciąg robisz i mi jest zimno.- Ja nadal z otwartą buzią zdążyłem wyjąkać:

- Ja…. Ja…. Chyba pomyliłem pokoje

- Rozczaruję cię. Nie pomyliłeś pokoi – mówił podchodząc do mnie. Spaliłem buraka. Totalny odlot gdy zbliżał się do mnie tym kocim ruchem- a teraz – powiedział zamykając drzwi i popychając mnie do środka – witam w od teraz naszych skromnych czterech ścianach.- Powiedział i uśmiechnął się zabójczo. Nie zdołam się temu oprzeć. Zaraz mu normalnie się rzucę na szyję i całując powiem…. – Czy ty się dobrze czujesz? Halo!!! Ziemia do Maxa – zaraz czy on wymówił moje imię? O raaaaaaany – WSTAWAJ ZE ŚWIATA MARZEŃ !!!! POLICJA PRZYSZŁA !

- Co? Ale, że o co Ci chodzi? – On tylko jeszcze bardziej zaczął się śmiać

- Dostałeś takiego zawieszenia hahahaha że nie hahahaha kontaktowałeś hahahaha- Tak ja też bym uważał to za śmieszne. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Jako że mój współlokator nie był powiedzmy świadomy ponieważ dusił się ze śmiechu poszedłem otworzyć. Zamarłem. W drzwiach stała ostatnia osoba, którą chciałem widzieć od tych kilku minut oderwania się od rzeczywistości. Był to Dawid. Nic Nadzwyczajnego. Krótkie blond włosy, piwne oczy, blada cera wysportowana sylwetka. I ten perfidny uśmiech taki jak w tamten pamiętny dzień. Wpakował się do pomieszczenia i jakby nigdy nic zaczął o czymś rozmawiać z Danielem. Nagle wstał i rzucając mi obraźliwe ‘’nara pedale’’ wyszedł. Popatrzyłem na Daniela. Jego twarz wyrażała zaskoczenie i gdzie niegdzie żal? Trudno mi było to stwierdzić co działo się na jego twarzy. Spuściłem wzrok tak że włosy przykryły oczy.

- Czy ty je… byłeś…. No wiesz… - nie mógł się wysłowić. Zaśmiałem się w duchu. Od roku zastanawiam się jak on to robi że każdą nową znajomość którą zawieram on musi zniszczyć na starcie. Zaufałem mu byliśmy przyjaciółmi a on to zniszczył.

- Chodzi ci o to że byłem dziwką co ? – Zapytałem

- Tak. – ciche i wystraszone tak.

-Jakoś trzeba było zarobić na szkołę i chociaż pierwszą opłatę za internat.- lekki uśmiech wtargną na moje usta. – Pogadamy innym razem a teraz idź się przebrać bo się przeziębisz.